Maikling Kwento Tungkol Sa Pandemya – 5 Halimbawa Ng Kwento

MAIKLING KWENTO TUNGKOL SA PANDEMYA – Sa araling ito inyong matutunghayan ang ang mga kinalap at pinagsama-samang maikling maikling kwentong pambata tungkol sa karanasan sa pandemya ng mga makatang Pilipino. Ang mga halimbawa ng maikling kwento tungkol sa karanasan ngayong pandemya (Covid-19) ay nanggaling sa mga tunay na nadarama o galing sa puso ng mga sumulat.

Ang mga maikling kwento tungkol sa pandemya ay nagpapakita ng mga karanasan ng mga tao sa panahon ng pagsubok. May mga malungkot at masayang karanasan ang mga tao na siyang kapupulutan natin ng aral at inspirasyon. Bagama’t ang malaking hamon dulot ng pandemya ay nagbigay ng pag-asa, pagmamahal at pananampalataya sa panahon sa ating lahat. Kaya pasalamatan din natin ang mga frontliners na tumulong sa napakaraming Pilipino sa panahon ng pandemya.

Sana ang mga maikling kwentong pambata tungkol sa pandemya ang magsilbing inspirasyon upang mas mahalin at pahalagahan pa natin ang ating mga kaibigan, magulang at kapwa-tao. Pahalagahan at bigyang atensyon ang mga bagay at taong minsan lang natin nakasama upang maipadamana din natin sa kanila na may pandemya man o wala ay mahalaga at mahal natin sila.

See also: Talumpati Tungkol Sa Pandemya

5 Halimbawa Ng Maikling Kwento Tungkol Sa Karanasan Sa Pandemya (Covid-19)

Narito ang mga Halimbawa ng Maikling Kwento Tungkol sa Pandemya (Covid 19).

  1. Mga kuwento tungkol sa COVID-19: Sinusubukan ng 72 taong gulang mahalagang manggagawa manatiling malusog habang nag-aalaga ng iba

  2. Isang Metro: Kwentong Pambata ukol sa COVID-19

  3. Ang Mga Maskara Ni Miko

  4. Ikaw Ang Aking Bayani

  5. Ang Kampiyon Na Susupil Sa Virus

5 Halimbawa Ng Maikling Kwento Tungkol Sa Karanasan Sa Pandemya (Covid-19)

MAIKLING KWENTO TUNGKOL SA PANDEMYA - 5 HALIMBAWA NG MAIKLING KWENTO TUNGKOL SA KARANASAN SA PANDEMYA (COVID-19)
MAIKLING KWENTO TUNGKOL SA PANDEMYA – 5 HALIMBAWA NG MAIKLING KWENTO TUNGKOL SA KARANASAN SA PANDEMYA (COVID-19)

Ipagpatuloy lang ang pagbabasa hanggan sa dulo nang artikulong ito para makita mu ang mga nilalaman ng bawat isang Maikling Kwentong Pambata Tungkol sa Pandemya (Covid 19). Nawa kayo ay masiyahan at maging inspirasyon ang mababasa ninyong mga halimbawa ng maikling kwento tungkol sa karanasan sa panahon ng pandemya.

Mga kuwento tungkol sa COVID-19: Sinusubukan ng 72 taong gulang mahalagang manggagawa manatiling malusog habang nag-aalaga ng iba

Bago ang COVID-19 pandemya, parating nagtatrabaho si Lilia Antazo. Lumipat sa Estados Unidos ang 72 taong gulang Pilipinang dayuhan kasama ang kanyang asawa at pinaka batang anak noong 2001. Simula noon, nagtatrabaho siya bilang isang pribadong tagapag-alaga.

Nagluluto ng pagkain, naglilinis ng bahay at namimili siya para sa mga pasyente niya. Binibigyan niya sila ng gamot at inaalagaan niya sila na parang sarili niyang nanay, ayon kay Antazo. Pero nagbago ang lahat dahil sa coronavirus.

Kinuwento ni Antazo sa Borderless Magazine ang buhay niya sa gitna ng COVID-19 pandemya.

Lagi akong nakamaskara sa trabaho. Tinatanggal ko lang ito tuwing natutulog ako.

Nakakabagot sa trabaho. Nakakabagot at nakakatakot. Nakakatakot dahil kapag sumasakay ako ng bus o tren papunta sa trabaho, iniisip ko, “Paano kung magkasakit ako?” Sobrang takot ako dahil may hika ako. Maingat talaga ako sa lahat.

Ngayon, bakante ang iskedyul ko. Dati-rati, dalawa ang pasyente ko pero dahil sa COVID-19 tinatanggihan ko na ang trabaho. Marami pa rin nag-aalok ng trabaho pero umaayaw na ako. Natatakot akong bumiyahe at makihalubilo sa mga tao.

Isang pasyente lang sa North Side ang inaalagaan ko tuwing Sabado at Linggo.

Medyo mas bata sa akin yung pasyente ko. Matigas ang ulo niya. Kalmado lang ako. Nagumpisa akong magtrabaho doon nung Agosto pagkalabas niya ng ospital. Naglilinis ako ng kusina at banyo niya, nagbabakyum, nagpapaspas, at nagdidilig ang halaman niya.

Pagdating ko sa bahay niya, pinapainom ko siya ng gamot, naghahanda ng almusal, naghuhugas ng plato, nagpapalit ng bedding at naglilinis. Inaayos ko ang buhok niya pagkatapos niya maligo. Lalabas ako at bibili ng mga kailangan niya, katulad ng gamot at pagkain. Minsan nag-oorder kami ng pagkain at minsan nagluluto ako. Wala akong reklamo, okay siya.

Gusto ng pamilya ko tumigil ako sa pagtatrabaho. Pero kailangan maintindihan nila na hindi ko kailangan tumigil.

Kaya ko alagaan ang mga gumaling na sa coronavirus. Bakit hindi? Kaya kong protektahan ang sarili ko. Nars yung anak ko at nagkaroon siya ng COVID-19.

Ipinagluto ko siya, tinupi ang damit niya, lahat. May sarili siyang banyo at hindi namin hinawakan ang pinto niya. Nag-alala ako pero palaban siya.

Sinabi niya sa akin, “Mabuti kung alagaan ako ng pamilya ko dahil wala akong tiwala sa ibang tao.” Kaya inalagaan ko siya, at ngayon okay na siya.

Importante ngayon ang lahat ng frontline na manggagawa. Gusto ko makatulong sa mga nangangailangan.

Sa lahat ng mga tagapag-alaga, sana hindi lang kayo nagtatrabaho para sa pera. Pagbutihin ninyo ang trabaho ninyo. Pagbutihin ninyo ang trabaho ninyo at maging maalalahanin at tapat. Sana maging mapayapa na ang lahat at matapos ang pandemya.

Marami akong pamangkin na nag-alok na mag-alaga sa akin kapag tumanda ako dahil ako ang nagpa-aral sa kanila. Sa tingin ko, lima silang nagtapos at nagtatrabaho na. Nars yung isa. Yung isa, manager, at yung isa may sariling negosyo.

Tinatawag ko silang mga iskolar ko. Nasa Pilipinas sila. Kapag tumanda ako, uuwi ako sa Pilipinas. Pero sabi ng anak ko dito sa Amerika, dapat manatili ako dito at aalagaan niya ako.

Ganon din ang sinasabi ng anak ko sa Pilipinas. Yung anak kong pastor, aalagaan din daw ako. Wala akong problema kapag tumanda ako.

Tuloy pa rin ang trabaho hangga’t malakas ako. Kaya ko pa tumakbo. Kaya ko pa gumalaw. Kaya ko pa magtanim ng bulaklak sa hardin ko. Kaya ko pa gawin ang lahat. Salamat sa Diyos dahil binigyan niya ako ng malusog na katawan. Wala na akong hinihiling. Hindi ko hangad ang pera. Kalusugan lang.

Maikling kwento tungkol sa pandemya ni Lilia Antazo.

Ang talumpati na pinamagatang Mga kuwento tungkol sa COVID-19 ay isang halimbawa ng maikling kwento tungkol sa karanasan sa pandemya (Covid 19). Ang maikling kwentong pambata tungkol sa pandemya na ito ay magbibigay inspirasyon sa atin upang maging matatag at huwag mawalan ng pag-asa sa pagsubok na dulot ng panahon ng pandemya (Covid 19).

Isang Metro: Kwentong Pambata ukol sa COVID-19

“Gaano ba kalayo ang isang metro, nanay?” tanong ni Ella kay Aling Marie isang umaga.

“Bakit mo naman natanong, anak?” sagot ni Aling Marie habang naghahanda ng almusal.

“Narinig ko po kasi sa balita na kailangan daw po na isang metro ang layo tuwing pumipila sa mga pamilihan. Nakita ko rin po sa TV, nakaupo sila nang malayo sa isa’t isa. Bawal daw po munang magtabi-tabi para hindi mahawa o makahawa ng… virus nga ba ang tawag doon?” sambit ni Ella.

“Tama ang narinig at nakita mo. Pansamantala, hindi muna pwedeng maglapit-lapit ang mga tao dahil mayroong virus na sobrang liliit at hindi natin nakikita. Coronavirus ang tawag sa virus na ito.”

“Kapag mayroong virus na ito ang isang tao, pwede siyang magkaroon ng lagnat, ubo….”

“…pananakit ng katawan, o mahirapang huminga.”

“Ang iba naman ay masakit din ang tiyan at lalamunan.”

“Malayo po ba yon? Hindi na po ba ako pwedeng makipaglaro ng “Nanay, Tatay” kay Ben ‘pag isang metro ang layo? Hindi ko na rin po ba pwedeng ayusin ang mahabang buhok ng kaibigan kong si Julie?” malungkot na sagot ng bata.

“Tuwing uubo ang taong may sakit, sumasama ang virus sa kanyang ubo na maaring makahawa sa taong malapit sa kanya. Pwede ring magkaroon ng Coronavirus ang katabi niya. Pero dahil hindi niya nakikita ang virus, hindi niya alam na maaaring makahawa siya sa iba.”

“Hindi ito maiiwasan kaya kailangang isang metro ang layo ng mga tao sa isa’t isa. Pansamantala lang ito hanggang magamot ang mga may sakit at mawala na ang lahat ng virus.”

“Ano po ang pwedeng gawin, nanay para hindi mahawa o hindi makahawa ng coronavirus?” pag-aalalang sagot ni Ella.

“Halika, pumunta tayo sa kusina,” yaya ni Aling Marie.

Dinala ni Aling Marie si Ella sa lababo at tinuruang maghugas ng kamay. “Kailangang lagi tayong naghuhugas ng kamay gamit ang sabon at tubig, para sigurado tayong malinis ang ating kamay tuwing hahawak tayo sa ating sarili.”

Pinunasan ni Aling Marie ang mga kamay ni Ella. “Iwasan nating hawakan ang ating mata, ilong, o bibig lalo na kapag nasa labas ng bahay. Kung uubo, umubo sa ating siko, at huwag sa kamay.”

“Iwasan din munang makipagkamay sa ibang tao. Paano kaya pwedeng bumati sa iba nang hindi nakikipagkamay?”

“Pwedeng kumaway, Nanay! Pwede ring mag “small heart,” nakangiting sagot ni Ella.
“Tama! Pwede nga! Kaya sa panahong ito, hindi na muna tayo pwedeng lumabas ng bahay para maging ligtas tayo at ligtas din ang iba,” sabi ni Aling Marie.

“Pansamantala lang naman po pala, Nanay! Hindi naman masyadong matagal! Akala ko hindi na ako maaring makipaglaro kina Julie at Ben. Ganito po ba ang isang metro, Nanay?”Ibinuka ni Ella ang kanyang kamay ng may isang dangkal habang nakasingkit ang mga mata.

Kinuha ni Aling Marie ang gitara ni Mang Lino, tatay ni Ella. “Parang ganito ang isang metro,” paliwanag nito habang ipinapakita kung gaano kahaba ang gitara.

Matapos ay dinala ni Aling Marie si Ella sa pinto ng kanilang bahay. “Tumayo ka sa isang gilid ng pinto at ako naman sa kabila. Halos ganyan ang isang metro.”

Sumunod ay binisita nila ang silid ni Ella. “Umupo ka sa gitna ng iyong kama, anak, at tatayo ako sa dulo. Ganyan ang isang metro.”

“Hindi naman po pala masyadong malayo ang isang metro, Nanay! Makikita mo pa rin ang iba pero pareho kayong ligtas sa virus!” nakangiting tugon ni Ella.

Nilapitan ni Aling Marie and kanyang anak at niyakap nang mahigpit. Ang yakap ni nanay, hindi kailangan ng isang metro.

Nakita ni Ella si Julie na nakadungaw sa kanilang bintana. Dalidali syang pumunta sa kanilang bintana at sumigaw, ‘Julie, gusto mong maglaro? Kahit hindi ako pwedeng pumunta diyan, pwede tayong maglaro!” Naglaro ng “bato-bafo pik!” ang magkaibigan na nakadungaw sa kanilang mga bintana.

Maikling kwento tungkol sa covid-19 ni Kate del Rosario.

Ang talumpati na pinamagatang Isang Metro: Kwentong Pambata ukol sa COVID-19 ay isang halimbawa ng maikling kwento tungkol sa karanasan sa pandemya (Covid-19). Ang maikling kwentong pambata tungkol sa pandemya na ito ay magbibigay inspirasyon sa atin upang maging matatag at huwag mawalan ng pag-asa sa pagsubok na dulot ng panahon ng pandemya (Covid 19).

Ang Mga Maskara Ni Miko

“Bakit po kaya ang lahat ng tao ngayon, nakasuot ng maskara, Tatay?” tanong ni Miko kay Mang Berto. “Pero bakit po kaya ilong at bibig ang tinatakpan ng maskara nila?”

“Bakit, Miko, ano ba ang dapat na tinatakpan ng maskara?” tugon ni Mang Berto.

Kinuha ni Miko ang kanyang “Batman” na maskara at isinuot. “Tatay, ako si “Batman”! Ang ganda po ng maskara ko! Buong mukha ko ang natatakpan. Walang makakakilala sa akin kapag suot ko ito. Pwede po kayang ganito ang isuot nilang maskara?”

“Hahaha, nakakatuwa ka talagang bata ka. Tama! Pihadong walang makakakilala sa iyo ‘pag yan ang suot mo. Pero hindi pwedeng ganyan ang isuot ng mga tao,” natatawang sagot ni Mang Berto.

Kinuha naman ni Miko ang maskarang ginamit n’ya sa programa sa eskwelahan. “Ito na lang po! Tinahi ito ni nanay para sa costume ko. Maganda ito at makulay! Mga mata lang ang kailangang takpan. Hindi mahirap magsalita.”

“Maganda nga ‘yan! Naalala ko nang ginamit mo yan noong nakaraang buwan. Kaya lang hindi rin yan maaring gamitin ng mga tao ngayon. Pwede lamang gamitin ‘yan sa mga espesyal na okasyon,” paninigurong tugon ni Mang Berto.

“Alam ko na! Eto na lang po!”

Ipinakita ni Miko ang maskarang yari sa supot. “Madali lang po itong gawin at mura pa!”

“Mura nga ‘yan at kahit maliit na bata ay kayang-kayang gawin.” Nakangiting sambit ni Mang Berto.

“Kaya lang, ang kailangan nating lahat ngayon ay isang maskara na hindi lang basta maganda o mura. Kailangan natin ng maskara na magbibigay proteksyon sa ating kalusugan. Kaya kailangan na matakpan ang ating ilong at bibig. Ang iba, pati ang mata ay kailangan ding matakpan.”

“Bakit po? Mausok po ba sa labas? Baka tayo ubuhin?” tanong ni Miko.

“Siguro nga ay mausok din pero sa ngayon, kailangan nating maging ligtas sa isang virus na kung tawagin ay Coronavirus. Maliliit ang virus na ito, at hindi natin nakikita.”

“Pwedeng magkaubo, lagnat, pananakit ng katawan, lalamunan o tiyan ang isang tao na magkakasakit nang dahil sa virus na ito.”

“Kawawa naman po pala ang ang mga taong magkakasakit ng dahil sa virus,” malungkot sa sambit ni Miko.

Inilabas ni Mang Berto ang “Surgical Mask”.

“Kaya nga kailangang magsuot ng maskarang gaya nito ang mga tao lalo na sa tuwing lalabas ng bahay. “Face mask” ang karaniwang tawag dito. Ayaw kasi natin na makahawa o mahawaan ng sakit. Kung minsan kasi hindi alam ng isang tao kung mayroon siyang virus. Kung bumahing siya at hindi siya nakasuot ng ganitong maskara, maaring mahawa ang katabi niya ng virus kahit hindi sinasadya.

Pero kung ang lahat ng tao ay nakasuot ng maskarang gaya nito at hindi masyadong magkakatabi, ligtas s’ya at ligtas din ang ibang tao.”

Ipinakita rin ni Mang Berto ang “face shield” kay Miko.

“Bukod sa maskara, ang iba ay nagsusuot din ng ganito. “Face shield” naman ang tawag dito. Pinoproteksyunan din nito ang mata at buong mukha para mas ligtas.”

“Bukod sa pagsusuot ng maskara o ng “face shield”, mas mainam rin na ugaliin nating maghugas ng kamay gamit ang sabon at tubig para siguradong malinis tuwing hahawak sa sarili. Higit sa lahat, kailangan muna nating manatili sa loob ng ating bahay para mabilis na gumaling ang mga may sakit at tuluyan nang mawala ang virus.”

“Hindi na po ba tayo maaaring lumabas ng bahay, Tatay? Sabik na rin po kasi akong makita ang mga kaibigan at guro namin sa eskwelahan. Gusto ko na rin pong maglaro ulit ng basketball kasama sina Beni at Francis!” malungkot na tugon ni Miko.

Niyakap ni Mang Berto nang mahigpit si Miko.

“Pansamantala lang ang lahat ng ito, Miko. Hindi magtatagal, magagamot ang lahat nang may sakit dahil sa Coronavirus. Sa ngayon, manatili muna tayo sa bahay at magpalakas.”

“Alam ko na, Tatay” sigaw ni Miko habang tumatakbo papunta kay Aling Susan na kanyang ina. “Itatanong ko na lang po kay nanay kung may mga gamit s’ya para makagawa ng mga maskara na pwedeng ibigay sa iba!”

Kwentong pambata tungkol sa pandemya ni Kate del Rosario.

Ang talumpati na pinamagatang Ang Mga Maskara Ni Miko ay isang halimbawa ng maikling kwento tungkol sa karanasan sa pandemya (Covid-19). Ang maikling kwentong pambata tungkol sa pandemya na ito ay magbibigay inspirasyon sa atin upang maging matatag at huwag mawalan ng pag-asa sa pagsubok na dulot ng panahon ng pandemya (Covid 19).

Ikaw ang Aking Bayani

Bayani ni Sara ang nanay niya dahil siya ang pinakamagaling na nanay at pinakamagaling na siyentipiko sa buong mundo. Ngunit kahit ang nanay ni Sara ay walang mahanap na lunas para sa coronavirus.

“Ano ang itsura ng COVID-19?” tanong ni Sara sa nanay niya.

“Sa sobrang liit ng COVID-19, o coronavirus, hindi natin iyon nakikita,” sabi ng nanay niya. “Ngunit kumakalat ito sa mga ubo at bahing ng mga taong may sakit, at kapag hinawakan nila ang mga tao o bagay na nasa paligid nila. Ang mga taong may sakit ay nagkakalagnat at nagkakaubo at puwede ring mahirapang huminga.”

“Ibig sabihin ba noon, hindi natin iyon malalabanan dahil hindi natin ‘yon nakikita?” tanong ni Sara.

“Kaya natin iyong labanan,” sabi ng nanay ni Sara.
“Kaya kailangan kong masigurong ligtas ka, Sara.
Maraming uri ng tao ang tinatamaan ng virus, at makatutulong ang lahat sa paglaban natin dito. Espesyal ang mga bata at makatutulong din sila. Kailangan ninyong manatiling ligtas para sa ating lahat. Kailangan kitang maging bayani ko.”

Humiga si Sara noong gabing iyon at hindi niya naramdamang bayani siya. Naiinis siya. Gusto niyang pumasok sa paaralan pero sarado ang paaralan niya. Gusto niyang makita ang mga kaibigan niya pero hindi ito ligtas gawin. Gusto ni Sara na tumigil na ang coronavirus sa pananakot sa mundo niya.

“May mga super power ang mga bayani,” sabi niya sa sarili niya, bago siya pumikit para matulog. “Ano’ng mayroon sa akin?”

May malumanay na boses na biglang bumulong sa kanyang pangalan sa kadiliman.

“Sino’ng nariyan?” pabulong na sagot ni Sara.

“Ano ang kailangan mo para maging bayani, Sara?” tanong sa kanya ng boses.

“Kailangan ko ng paraan para masabihan ang lahat ng bata sa buong mundo kung paano nila mapoprotektahan ang mga sarili nila para maprotektahan nila ang ibang tao…” sabi ni Sara.

“Ano’ng kailangan kong maging para matulungan ka?” tanong ng boses.

“Kailangan ko ng nakalilipad… ‘yung may malaking boses… at ‘yung makatutulong!”

May narinig siyang mabilis na gumalaw at namangha siya sa nakita niyang naaaninagan ng liwanag ng buwan…

“Ano’ng tawag sa ‘yo?” pagulat na tanong ni Sara.

“Ako si Ario,” sagot nito sa kanya.

“Hindi pa ako nakakita ng Ario dati,” sabi ni Sara.

“Narito lang naman ako,” sabi ni Ario.
“Galing ako sa puso mo.”

“Kung tutulungan mo ako… masasabihan ko ang lahat ng bata sa buong mundo tungkol sa coronavirus!” sabi ni Sara. “Puwede akong maging bayani! Pero teka lang, Ario. Ligtas bang lumabas habang mayroon pang kumakalat na coronavirus?”

“Kapag kasama mo lang ako, Sara,” sabi ni Ario. “Walang makakasakit sa iyo kapag magkasama tayo.”

Sumampa si Sara sa likod ni Ario at lumipad sila palabas sa bintana ng kanyang silidtulugan, papunta sa kalangitan sa gitna ng gabi. Pumailanlang sila patungo sa mga bituin at binati nila ang buwan.

Sa pagsikat ng araw, lumapag sila sa isang magandang disyerto malapit sa mga pyramid, kung saan may maliit na grupo ng mga batang naglalaro. Masayang binati at kinawayan ng mga bata si Sara at ang kanyang Ario.

“Magandang araw, ako si Salem!” sigaw ng isa sa mga batang lalaki. “Ano’ng ginagawa n’yo rito? Pasensya na, hindi kami puwedeng lumapit. Kailangang malayo kami nang kahit isang metro man lang!”

“Iyon ang dahilan kung bakit kami narito!” sagot ni Sara. “Ako si Sara at ito si Ario. Alam ba ninyong matutulungan ng mga bata na masigurong ligtas ang kanilang mga kapitbahay, kaibigan, magulang, at lolo’t lola mula sa coronavirus? Kailangan nating lahat na…”

“Maghugas ng mga kamay gamit ang sabon at tubig!” sabi ni Salem habang nakangiti. “Alam namin, Sara. Sa loob na bahagi ng siko rin namin kami umuubo kung may sakit kami, at kinakawayan namin ang mga tao sa halip na makipagkamay. Sinusubukan naming manatili sa loob, pero sobrang dami ng tao sa lungsod namin… hindi lahat ay nananatili sa bahay.”

“Hmm, puwede siguro akong makatulong doon,” sabi ni Ario. “Hindi nila nakikita ang coronavirus, pero… nakikita nila ako! Sakay na, pero umupo kayo sa magkabilang pakpak ko. Hindi iikli sa isang metro ang pagitan ng mga ‘yan!”

Lumipad si Ario patungo sa kalangitan nang sakay sina Salem at Sara sa dalawang pakpak niya. Lumipad siya paikot sa lungsod at nagsimula siyang umungol at kumanta! Sumigaw si Salem sa mga bata sa lansangan:

“Sabihan ninyo ang mga pamilya ninyo na mas ligtas tayo kapag nasa loob tayo ng bahay! Maaalagaan natin ang isa’t isa sa pinakamahusay na paraan kapag nanatili tayo sa bahay!”

Namangha ang mga tao sa nakita nila. Kumaway sila at sumang-ayong pumasok sa kani-kanilang bahay.

Pumailanlang si Ario sa kalangitan. Humiyaw sa tuwa si Salem. Sa itaas, sa mga ulap, may dumaan na eroplano, at napatingin ang mga pasahero sa kanila sa gulat.

“Kailangang tumigil na muna sa pagbiyahe ang mga tao, sa ngayon,” sabi ni Salem. “Isinasara na nila ang mga border sa iba’t ibang panig ng mundo, at dapat tayong manatili kung nasaan tayo at kasama ng mga taong mahal natin.”

“Sobrang daming bagay ang parang nagbago,” sabi ni Sara. “Natatakot ako kung minsan kapag naiisip ko ito.”

“Nakatatakot at nakagugulo ng isip kapag nagbabago ang mga bagay, Sara,” sabi ni Ario. “Kapag natatakot ako,humihinga ako nang dahan-dahan—at naglalabas ng apoy!”

Naglabas si Ario ng malaking bolang apoy!

“Paano kayo nagre-relax kapag natatakot kayo?” tanong sa kanila ni Ario.

“Iniisip ko ang taong nagpaparamdam sa aking ligtas ako,” sabi ni Sara.

“Ako rin. Iniisip ko ang lahat ng taong nakapagpaparamdam sa akin na ligtas ako, tulad ng lolo’t lola ko,” sabi ni Salem. “Gusto ko na silang makita. Hindi ko sila mayakap dahil puwede kong maipasa sa kanila ang coronavirus. Karaniwan namin silang nakikita tuwing Sabado’t Linggo, pero hindi namin iyon magawa ngayon dahil kailangan naming siguruhing ligtas sila.”

“Puwede mo ba silang tawagan?” tanong ni Sara sa kaibigan niya.

“Ah, oo!” sabi ni Salem. “Tinatawagan nila ako araw-araw at ikinukuwento ko sa kanila ang lahat ng ginagawa namin sa bahay.

Gumagaan ang loob ko kapag ginagawa ko ‘yon, at gumagaan din ang loob nila.”

“Normal lang na mangulila sa mga taong mahal natin na hindi natin makikita ngayon,” sabi ni Ario. “Patunay ito kung gaano natin sila pinahahalagahan. Gagaan ba ang loob ninyo kapag nakakilala kayo ng iba pang bayani?”

“Siyempre!” hiyaw nina Sara at Salem.

“Ayos. May talagang espesyal na super power ang kaibigan kong si Sasha,” sabi ni Ario. “Tara!”

At lumipad sila pababa sa lupa at lumapag sa isang maliit na baryo. May batang babae na nasa labas ng kanyang bahay na namimitas ng mga bulaklak. Tumawa siya nang makita niya si Ario at ang mga batang nakaupo sa kanyang mga pakpak.

“Ario!” hiyaw niya. “Kailangang magkakalayo tayo nang kahit isang metro man lang, kaya ibabato ko na lang ang yakap ko! Ano’ng ginagawa n’yo rito?”

“Naramdaman ko ang yakap mo sa sinabi mo, Sasha,” sabi ni Ario. “Nakatutuwa na nagagamit natin ang mga salita para maiparating ang pagmamahal natin, at ang gusto nating gawin. Gusto kong malaman ng mga kaibigan ko ang super power mo.”

“Ano ang super power ko?” sabi ni Sasha.

“Dahil may nagkasakit sa iyong pamilya, nananatili ka sa bahay para masigurong hindi mo maipapasa ang coronavirus kahit kanino,” sabi ni Ario.

“Oo, si Tatay, at nasa kuwarto niya lang siya hanggang gumaling na talaga siya,” sabi ni Sasha.

“Pero hindi naman ‘yon mahirap! Naglalaro kami, nagluluto, nagpapalipas ng oras sa hardin, at kumakain nang magkakasabay. Inaabot namin ng mga kapatid kong lalaki ang mga daliri namin sa paa at sumasayaw kami. Nagbabasa kami ng mga aklat at patuloy akong natututo dahil namimiss ko nang pumasok sa paaralan kung minsan. Kakaiba sa simula ang pananatili sa bahay, pero normal na ito ngayon para sa ‘kin.”

“Hindi ‘yon ganoon kadali palagi, Sasha,” sabi ni Ario. “Gumagawa ka ng mga paraan para magsaya at makasundo ang mga mahal mo sa buhay habang nasa bahay. Dahil doon, bayani ka para sa akin!”

“Nag-aaway ba kayo ng pamilya mo?” tanong ni Salem.

“Nag-aaway kami paminsan-minsan,” sabi ni Sasha. “Kailangan naming maging mas mapagpasensya, at mas maunawain, at mas mabilis na humingi ng tawad. Totoong super power iyon, dahil napapagaan noon ang loob natin at ang loob ng iba. Kailangan ko ring mapag-isa minsan. Mahilig akong sumayaw at kumanta nang mag-isa! Tinatawagan ko rin paminsan-minsan ang mga kaibigan ko…”

“Pero, Ario, paano naman ang mga taong malayo sa kanilang tahanan o walang bahay?” tanong ni Sara.

“Magandang tanong ‘yan, Sara,” sabi ni Ario. “Tara, alamin natin ang sagot diyan.”

Nagpaalam sila kay Sasha at muling lumipad. Naging mas mainit ang hangin noong lumapag sila sa isang islang napapaligiran ng karagatan.

Mayroon silang nakitang kampong punong-puno ng mga tao. Nakita sila ng isang batang babae at kumaway siya mula sa malayo.

“Magandang araw, Ario. Natutuwa akong makita kang muli!” sigaw niya. “Sinusubukan naming magpanatili ng distansyang kahit isang metro man lang, kaya kakausapin kita mula sa puwesto ko rito. Pero gusto kong makilala ang mga kaibigan mo! Ako si Leila.”

“Kumusta, Leila! Ako si Sara, at ito naman si Salem,” sigaw ni Sara. “Mukhang sinusubukan mong protektahan ang iyong sarili mula sa coronavirus. Ano pa ang ginagawa ninyo?”

“Naghuhugas kami ng mga kamay gamit ang sabon at tubig!” sagot ni Leila.

“Sa loob na bahagi ng siko rin ba kayo umuubo?” tanong ni Salem.

“Puwede mo bang ipakita sa amin kung paano ‘yon gawin?” sagot ni Leila. Ipinakita sa kanila ni Salem kung paano iyon gawin.

“Sinusubukan naming lahat na lakasan ang loob namin, pero may inaalala ako,” sabi ni Leila. “Puwede ba kitang makausap tungkol doon? Nabalitaan ko na may nagkasakit at namatay at talagang nangamba ako dahil doon. Totoo bang puwedeng mamatay ang mga
tao dahil sa coronavirus?”

Bumuntong-hininga si Ario at umupo siya sa malaking puwitan niya.

“Oo, mga munting bayani, nakakapanibago ito,” sabi ni Ario. “May mga taong walang nararamdaman, pero may mga taong nagkakaroon ng malubhang sakit at maaaring mamatay ang ilan. Kaya naman kailangan nating lahat na talagang maging maingat lalo na sa mga nakatatanda, at sa mga taong may iba pang karamdaman, dahil karaniwang mas malala ang nagiging sakit nila. Paminsanminsan, kapag nangangamba tayo, o pakiramdam natin ay hindi tayo ligtas, makatutulong kapag nag-isip tayo ng ligtas na lugar. Gusto n’yo ba itong subukan kasabay ko?” Umoo silang lahat, kaya sinabihan ni Ario ang mga bata na pumikit at mag-isip ng lugar kung saan nararamdaman nila na ligtas sila.

“Pagtuunan ng pansin ang isang alaala o sandali kung saan naramdaman mong ligtas ka,” sabi ni Ario.

Pagkatapos, tinanong niya sila kung ano ang nakikita nila, kung ano ang nararamdaman nila, at kung ano ang naaamoy nila sa kanilang ligtas na lugar. Tinanong niya kung may sinumang espesyal na gusto nilang anyayahang pumunta sa kanilang ligtas na lugar at kung ano ang maaari nilang pag-usapan.

“Puwede kayong pumunta sa ligtas na lugar ninyo kapag nalulungkot o natatakot kayo,” sabi ni Ario. “Ito ang inyong super power, at puwede ninyo itong ibahagi sa mga kaibigan at pamilya ninyo. At tandaan ninyo na mahalaga kayo para sa akin, at para sa maraming tao. Makatutulong din iyon.”

Sabi ni Leila, “Puwede nating pahalagahan ang isa’t isa.”

“Tama ka, Leila,” sabi ni Ario. “Puwede nating pahalagahan ang isa’t isa, nasaan man tayo. Gusto mo bang sumama sa amin sa huling paglalakbay namin?”

Nagpasyang sumama si Leila kay Ario at sa mga bago niyang kaibigan. Natuwa si Sara na sumama sa kanila si Leila dahil alam niyang kailangan nating suportahan ang isa’t isa paminsan-minsan. Tahimik ang paglipad nila, walang nagsasalita, pero alam ni Leila na talagang pinahahalagahan siya ng mga bago niyang kaibigan.

Unti-unti nilang nasilayan ang mga bundok na may niyebe, at lumapag si Ario sa isang maliit na bayan. May ilang bata na naglalaro malapit sa isang sapa.

“Ario!” hiyaw ng isa sa kanila habang kumakaway.

“Magandang araw, Kim,” sabi ni Ario. “Gusto kong ipakilala sa inyo ang ilang kaibigan kong nagkaroon ng coronavirus, at gumaling.”

“Ano ang naranasan mo?” tanong ni Salem.

“Umuubo ako at nakararamdam ng matinding init paminsan-minsan. Palagi rin akong pagod na pagod at walang ganang maglaro nang ilang araw,” sabi ni Kim. “Pero natulog ako nang natulog at inalagaan ako ng pamilya ko. Kinailangang pumunta sa ospital ng ilan sa mga magulang at lolo’t lola namin. Sobrang bait ng mga nars at doktor sa kanila, at tinulungan kami ng mga tao sa aming komunidad sa bahay namin. Pagkalipas ng ilang linggo, maganda na ulit ang pakiramdam namin.”

“Kaibigan ako ni Kim,” sabi ng isa pang bata. “Hindi naputol ang pagkakaibigan namin ni Kim dahil lang dinapuan siya ng coronavirus, kahit na hindi ko siya puwedeng bisitahin noon. Hindi ako tumigil sa pag-aalala sa kanya at masaya kaming puwede na ulit kaming maglaro nang magkasama!”

“Kung minsan, ang pinakamahalagang bagay na magagawa natin bilang kaibigan ay protektahan ang isa’t isa,” sabi ni Ario. “Kahit na ibig sabihin noon ay kailangan nating matagal na magkalayo.”

“Puwede nating gawin ang mga bagay na ito para sa isa’t isa,” sabi ni Leila.

“At balang-araw, muli tayong makapaglalaro at makapapasok sa paaralan tulad ng dati,” sabi ni Salem.

Oras na para umuwi, at oras na para magpaalam si Sara sa mga bago niyang kaibigan. Nangako sila sa isa’t isa na hinding-hindi nila kalilimutan ang paglalakbay nila nang magkakasama.

Nalungkot si Sara dahil maaaring matagal silang hindi magkita. Ngunit gumaan ang loob niya noong naalala niya ang sinabi ng kaibigan ni Kim. Dahil lang hindi mo nakikita ang mga tao, hindi ibig sabihin ay hindi mo na sila mahal.

Inihatid silang lahat ni Ario sa kanikanilang bahay, at hinintay niyang makatulog si Sara bago siya umalis.

“Puwede ba natin itong ulitin bukas?” tanong sa kanya ni Sara.

“Hindi, Sara. Oras na para makapiling mo ang iyong pamilya,” sabi ni Ario.

“Tandaan mo ang kuwento natin. Masisiguro mong ligtas ang mga mahal mo sa buhay sa paghuhugas ng iyong mga kamay at pananatili sa bahay. Hindi ako lumalayo. Puwede mo akong makasama anumang oras kapag pumunta ka sa iyong ligtas na lugar.”

“Ikaw ang aking bayani,” bulong ni Sara.

“Ikaw rin ang aking bayani, Sara. Isa kang bayani para sa lahat ng nagmamahal sa iyo,” sabi niya.

Nakatulog si Sara at pagkagising niya kinabukasan, wala na si Ario. Kaya pumunta siya sa ligtas na lugar niya para makausap siya, at iginuhit niya ang lahat ng nakita at natutuhan nila sa kanilang paglalakbay. Tumakbo siya at ipinakita niya sa kanyang nanay ang iginuhit niya para iparating ang balita.

“Makatutulong tayong lahat na masigurong ligtas ang mga tao, Nanay,” sabi niya. “Napakarami kong nakilalang bayani sa paglalakbay ko!”

“Tama ka, Sara!” sabi ng nanay niya.

“Maraming bayani na nagsisigurong ligtas ang mga tao mula sa coronavirus, tulad ng mga nakamamanghang doktor at nars. Ngunit ipinapaalala mo sa akin na puwede tayong lahat maging bayani, araw-araw, at ikaw ang pinakamagiting kong bayani.”

Maikling kwento tungkol sa pandemya (Covid-19) interagencystandingcommittee.org.

Ang talumpati na pinamagatang Ikaw Ang Aking Bayani ay isang halimbawa ng maikling kwento tungkol sa karanasan sa pandemya (Covid-19). Ang maikling kwentong pambata tungkol sa pandemya na ito ay magbibigay inspirasyon sa atin upang maging matatag at huwag mawalan ng pag-asa sa pagsubok na dulot ng panahon ng pandemya (Covid 19).

Ang Kampiyon Na Susupil Sa Virus

May isang virus na pinaguusapan ng lahat. Naglalakbay ito sa buong mundo, nagbibigay ng sakit sa mga tao, at naghahasik ng takot at pangamba.

Mula sa isang tao, napakabilis na lumilipat ng virus na ito patungo sa susunod.

Masaya ako ng sinabi ni Ama na hindi masyadong delikado ang virus na ito para sa batang tulad ko.

Subalit nalungkot naman ng sabihin ni Ina na ang virus ay napaka-delikado para sa ibang tao, lalo na sa mga nakatatanda.

Ngunit sinabi ng mga magulang ko na lahat ay may maaaring makatulong upang supilin ang virus.

Labis akong natuwa dahil mahilig akong tumulong! Gusto kong gawin ang lahat ng aking makakaya upang makatulong! Nais kong maging isang kampiyon na susupil sa virus!

Pero ano ang maaari kong gawin upang patigilin ang virus? Kailangan ko bang mag-aral tumambling sa hangin? Kailangan ko bang ayusing mabuti ang aking iskedyul?

Salamat sa Diyos at hindi ko naman kailangang gawin iyon! Kailangan ko lang manatili sa bahay hangga’t maaari; at gayundin ikaw, pati ang iyong mga kaibigan at pamilya. Kung kailangang bumili ng pagkain, dapat panatilihin ang 1.5 na metrong distansya mula sa isa’t isa. Kung ito ay magagawa ng lahat, mapipigilan natin ang paglalakbay ng virus.

Mukha siyang madali. Pero mami-miss ko ang pakikipaglaro sa aking mga kaibigan. Mami-miss ko ang pag-upo sa hita ni Lolo. Marami akong bagay na mamimiss.

Ngunit naisip ko kung gaano ko kamahal ang mga miyembro ng aming pamilya. Naisip ko kung gaano ko kamahal ang mga tao sa aming distrito, komunidad, at bansa. Sa totoo lang, mahal ko ang lahat ng tao sa mundo! Ibabahagi ko ang aking pagmamahal sa lahat ng tao sa mundo. Makikita niyo! Mas malayo ang mararating ng pagmamahal ko kaysa sa virus.

Maikling kwentong pambata tungkol sa pandemya ni Hilary Rogers.

Ang talumpati na pinamagatang Ang Kampiyon Na Susupil Sa Virus ay isang halimbawa ng maikling kwento tungkol sa karanasan sa pandemya (Covid-19). Ang maikling kwentong pambata tungkol sa pandemya na ito ay magbibigay inspirasyon sa atin upang maging matatag at huwag mawalan ng pag-asa sa pagsubok na dulot ng panahon ng pandemya (Covid 19).

Para Sa Iba Pang Maikling Kwento At Filipino Lessons

Summary ng Maikling Kwento Tungkol Sa Karanasan Sa Pandemya (Covid-19)

Ang pandemya ang masasabi kong nagpatigil sa mundo. Ang lahat ay tuliro, takot at hindi alam ang gagawin o kung paano haharapin ang pagsubok na dala ng Covid 19. Siguro, tayo ay ginising ng Diyos upang pagnilayan ang mga pangyayari sa ating buhay na nakakaligtaan natin. Kaya ang artikulong Maikling Kwento Tungkol Sa Pandemya ay siyang magsisilbing inspirasyon natin upang patatagin ang ating kalooban, manalangin at maghanda dahil hindi natin alam ang maari pang mangyari bukas.

Nawa ay nabigyan namin kayo ng inspirasyon sa pamamagitan nitong mga halimbawa ng maikling kwento tungkol sa pandemya (Covid-19). Happy reading and God bless.

Inquiries

If you have any questions or suggestions about, Maikling Kwento Tungkol Sa Pandemya – 5 Halimbawa Ng Maikling Kwentong pambata Tungkol Sa Karanasan Sa Pandemya (Covid-19). Let us know what you think about this post by leaving a comment below.

We are Proud Pinoy.

Leave a Reply

%d bloggers like this: